De gebeurtenissen in chronologische volgorde

Het overlijden van Dominik was net zo dramatisch als de laatste twee jaren van zijn jonge leven. De strijd tussen de verouderde en inhumane chemotherapieën en de doorbraak van de cellulaire geneeskunde - die geen bijwerkingen heeft - begeleidde Dominik tot aan zijn dood. Het was niet de kanker die Dominik fataal werd. Hij werd het slachtoffer van een achterhaald type geneeskunde dat over zijn rug wilde bewijzen dat kanker ook vandaag nog een doodvonnis is. Dat is niet gelukt! Dominik is het symbool geworden voor de mens die zich bevrijdt van de gesel van de ziekte kanker. De laatste jaren van zijn leven waren een strijd, waarin velen van ons hem hebben gesteund. Hieronder hebben we de verschillende stadia van deze strijd nog één keer op een rij gezet. Deze documentatie is samen met de ouders van Dominik vervaardigd.

September 2002: In de kinderkliniek in Siegen wordt bij Dominik een vorm van botkanker vastgesteld (osteosarcoom) in zijn rechter dijbeen (bij de knie), waarna er meteen met een chemokuur wordt begonnen. Na de tweede chemocyclus “explodeert” de kanker in het dijbeen en komen er snel uitzaaiingen in de longen. De artsen van de kliniek in Siegen verwijzen Dominik door naar de kinderafdeling van de Universiteitskliniek in Münster (met aan het hoofd professor Jürgens). Daar wordt de chemotherapie bij Dominik voortgezet zonder dat er ook maar ruggespraak met de ouders is geweest.

Februari 2003: Dr. Rath houdt een lezing over de doorbraak van de cellulaire geneeskunde bij kanker, in het hoofdgebouw van de Universiteit van Münster, het Slot Münster. Achthonderd kankerpatiënten en hun verwanten vullen de grote zaal en de foyer. Veel toeschouwers gaan hierna met de cellulaire geneeskunde aan de slag. In de maanden erna zijn er steeds meer mensen in de ziekenhuizen van Münster die hun kanker met de hulp van de cellulaire geneeskunde met succes hebben bevochten, of zelfs overwonnen. De druk op de Universiteitskliniek Münster - als centrum van de 'chemogeoriënteerde' kankertherapieën in Duitsland - groeit enorm. Temidden van deze druk staat professor Jürgens, de decaan van de universiteitskliniek en woordvoerder van belangenverenigingen die vaak het gebruik van chemotherapieën propageren. Op dit moment kent dr. Rath de familie Feld nog niet, en omgekeerd.

Februari 2003: In dezelfde maand besluiten de ouders om de tumor in het dijbeen van Dominik te laten opereren, met behoud van het been. Daarvoor moeten ze zich wenden tot de Universiteitskliniek van München, omdat men in Münster vasthoudt aan amputatie van het been.

Mei 2003: De ouders van Dominik zetten de chemotherapie na 14 kuren bij de Universiteitskliniek stop vanwege de ernstige bijwerkingen; hun kind weegt op dat moment nog maar 16 kilo en gaat bijna dood. Op de CT-opnamen van de longen zijn nog steeds talrijke uitzaaiingen te zien, die door de chemotherapie nog in aantal zijn toegenomen. De Universiteitskliniek Münster zet de familie Feld onder druk om door te gaan met de chemotherapie en bovendien wil men een zeer riskante operatie uitvoeren op de longen van Dominik, om de uitzaaiingen te verwijderen.

Mei 2003: De ouders van Dominik winnen informatie in over alternatieve therapieën en horen over de cellulaire geneeskunde. Ze besluiten om te beginnen met natuurlijke geneeswijzen bij Dominik. Op dit moment is dr. Rath nog steeds onbekend met het lot van Dominik.

1 september 2003: Dominik is na vier maanden cellulaire geneeskunde voldoende hersteld om na een jaar afwezigheid weer naar school te kunnen gaan. Hij kan uitstekend leren en haalt de gemiste lessen snel in.

23 september 2003: De controle-CT van Dominik’s longen laat zien dat de uitzaaiingen alleen door toepassing van de cellulaire geneeskunde duidelijk zijn teruggedrongen, en zelfs voor een deel helemaal verdwenen zijn. De Universiteitskliniek Münster neemt kennis van het indrukwekkende succes van deze alternatieve, natuurlijke geneeswijze bij Dominik.

28 september 2003: Professor Jürgens dient bij het gerechtshof van Betzdorf een aanklacht in, met als doel om de ouders de voogdij over hun kind te ontnemen, en om de chemotherapie bij Dominik, tegen de wil van de ouders, voort te zetten. Verder moet er onder dwang een longoperatie worden verricht, om de zogenaamde uitzaaiingen te verwijderen, hoewel de CT-beelden van 23 september aangeven dat er - na 4 maanden optimale verzorging met vitale celstoffen - nauwelijks nog uitzaaiingen te vinden zijn. Een bijna helemaal gezond kind zou met geweld tot zo'n gifkuur worden gedwongen, die voor 70 tot 90% (bijna zeker dus) tot de dood zou leiden.

De volgende vraag dringt zich op: Waarom kon professor Jürgens, geconfronteerd met de aanwijsbare vermindering van de uitzaaiingen in de longen van Dominik, niet gewoon blij zijn met dit succes en de ouders feliciteren?

De handelwijze van professor Jürgens laat zien dat het hem niet uitsluitend om de gezondheid van Dominik te doen was. Kennelijk ging het ook om hele andere zaken. Het ging er vooral om het te verwachten overlijden van Dominik, door de gedwongen chemotherapie, als voorwendsel te nemen om dr. Rath en de cellulaire geneeskunde - als werkzaam alternatief voor de nutteloze chemotherapie - te kunnen elimineren. Onder het mom dat het de cellulaire geneeskunde was die voorkwam dat Dominik tijdig behandeld werd, zouden er gerechtelijke stappen tegen dr. Rath worden ondernomen, wegens mishandeling, doodslag en andere beschuldigingen die de ware toedracht op zijn kop zetten.

Oktober 2003: Toen de ouders van de handelwijze van de artsen in Münster ervoeren, wendden ze zich tot de universiteitskliniek in Mainz met het verzoek om een tweede beoordeling van Dominik’s ziekte. Aldaar werden de ouders ontvangen met de woorden: “Geloof maar niet dat wij u iets anders zullen aanraden dan de universiteitskliniek van Münster.” Blijkbaar hadden de universiteitsklinieken van Mainz en Münster al contact met elkaar gehad.

November 2003: Het gerechtshof van Betzdorf ontneemt in een opzienbarende beslissing de ouders de voogdij over Dominik. De ouders wenden zich tot Bild-Zeitung, Fokus en andere media, om het lot van hun kind in de openbaarheid te brengen. Maar de media tonen geen belangstelling om hierover te berichten. Uiteindelijk vragen Dominik’s ouders dr. Rath om hulp. Dr. Rath maakt duidelijk dat hij alleen kan helpen als de ouders bereid zijn om het lot van hun kind onder de aandacht van zoveel mogelijk mensen te brengen. De Dr. Rath Health Foundation en de door de ouders opgerichte vereniging 'Rettet Dominik' (red Dominik) informeren de mensen in Duitsland en daarbuiten over het lot van Dominik met behulp van brochures, lezingen en berichten op Internet.

9 januari 2004: Een nieuwe röntgen-CT van de longen van Dominik bevestigt dat zijn longen, net als voorheen, vrij van uitzaaiingen zijn.

Februari 2004: De ouders van Dominik richten de vereniging 'Rettet Dominik' op en ondervinden tot ver buiten de grenzen van Duitsland ondersteuning van zeer veel mensen.

Maart 2004: Professor Jürgens dient een aanklacht in wegens mishandeling en poging tot doodslag tegen dr. Rath, wiens inzichten in de cellulaire geneeskunde een bedreiging vormen voor de miljardenmarkt van de chemotherapieën.

31 maart 2004: Het hof van appèl van Koblenz vernietigt tijdens een zitting de beslissing van het gerechtshof van Betzdorf. De ouders van Dominik krijgen de voogdij over hun zoon terug.

Dominik is zo gezond dat hij aan het begin van de zitting de rechter persoonlijk groet. De algehele belangstelling voor Dominik’s lot reikt intussen tot ver buiten de Duitse grenzen.

April 2004: Dominik viert zijn eerste communie als gezond kind in de familiekring. Hij voetbalt zelfs weer - zijn lievelingssport voordat hij ziek werd - en staat op zijn favoriete positie: het doel. Deze hobby van de genezen jongen zal later zijn noodlot blijken te zijn.

Mei 2004: Tijdens een partij voetbal krijgt Dominik per ongeluk een bal tegen zijn slaap. Hij krijgt hoofdpijn en korte tijd later moet hij aan een in de schedel ontstane bloeduitstorting worden geopereerd. De opererende artsen in het Jung-Stillingziekenhuis in Siegen weten dat Dominik ooit de diagnose botkanker had gekregen. Aangezien deze diagnose voor hen sinds lang een doodvonnis betekent, stellen ze in hun officiële rapporten, zonder dat er voldoende onderzoek van het weefsel is geweest, de diagnose uitzaaiingen in de hersenen. Na de operatie wordt een klein stukje van Dominik’s schedel bij de slaap achtergehouden, om een verkleining van het operatielitteken mogelijk te maken. Bij de volgende operatie een paar weken later moet dit stukje schedel weer worden aangebracht.

12 juli 2004: Als de moeder met Dominik naar de operatiezaal gaat, wordt haar verteld dat haar kind vol uitzaaiingen zit, zonder dat er ook maar het kleinste onderzoek hiernaar is uitgevoerd. Er wordt een nieuwe CT uitgevoerd, waarop het litteken van de operatie zichtbaar is. Zonder verder onderzoek wordt het litteken aan de moeder gepresenteerd als een zogenaamde uitzaaiing. Maar de moeder is wantrouwig geworden en verlaat samen met haar kind de kliniek.

Twee dagen later krijgt de moeder van Dominik twee telefoontjes van de verantwoordelijke chirurg van het ziekenhuis in Siegen, waarin hij de verbijsterde vrouw uitlegt dat hij de CT nog eens heeft bekeken, en dat het gaat om een oedeem (vochtophoping) op de plek van het operatielitteken in het hoofd van Dominik. De ouders worden nog wantrouwiger.

Wie heeft de artsen van de kliniek beïnvloed om Dominik’s moeder zo onzeker te maken en onder druk te zetten? Waarom zou er in plaats van de geplande herplaatsing van het stukje schedel, perse een operatie moeten plaatsvinden van de zogenaamde uitzaaiing? Waarom waren die zogenaamde uitzaaiingen opeens verdwenen? In wiens belang was deze strategie? Moest Dominik weer bloot komen te staan aan het geweld van de farmaceutische geneeskunde?

De ouders hebben nu hun vertrouwen in de behandelende artsen definitief verloren, omdat ze er van moeten uitgaan dat de belangengroepen die Dominik sinds maanden achtervolgen, hun invloed ook tot bescheiden ziekenhuizen als die in Siegen willen uitstrekken.

21 juli 2004: Korte tijd later raakt de wond, die nog niet door het schedeldak is afgesloten, in het hoofd van Dominik ontstoken. Een nieuwe operatie in Siegen is nodig. Na deze operatie komen er aanzienlijke complicaties.

15 augustus 2004: Na een zware longontsteking wordt Dominik met een vochtophoping aan de linkerkant van de borstholte opgenomen op de kinderafdeling van het ziekenhuis van Pirmasens (hoofd: dr. Kläber).

16 augustus 2004: De vochtophoping aan de linkerkant van de longen wordt door de artsen in Pirmasens bestreden met een pleurapunctie (een prik in de borstholte). Daarbij wordt kennelijk de linkerlong geraakt, en deze klapt in elkaar als een leeggelopen ballon. Er ontstaat een enorme holle ruimte aan de linkerkant van Dominik’s borst, die eerst werd opgevuld door de linker longkwab. In totaal wordt er 2,2 liter vocht door een drainageslang afgevoerd.

17 augustus 2004: Dominik’s toestand verslechtert. De artsen in Pirmasens doen tegenover de moeder van Dominik de uitspraak dat haar zoon nog maar een paar uur te leven heeft. De volledig uitgeputte moeder besluit hierop om dit verschrikkelijke nieuws door te geven aan haar zoon. Hierna laat ze een priester komen, die Dominik nog dezelfde avond de laatste sacramenten toedient. De aandacht van de artsen is gericht op het vermeende aanstaande overlijden van Dominik, waardoor belangrijke medische handelingen voor het kind achterwege blijven. Zo zijn de artsen pas na het dreigen met gerechtelijke stappen bereid om het door de drainage verloren gegane eiwit uit Dominik’s lichaam weer op peil te brengen door een infuus met albumine-eiwit. De volgende dag ademt Dominik weliswaar nog zeer moeizaam, maar dankzij het albumine-infuus is er geen sprake meer van een levensbedreigende toestand. In de dagen daarna wordt de gezondheidstoestand van Dominik weer enigszins stabiel. Achteraf blijkt dat de verwonding van de linkerlong in het ziekenhuis van Pirmasens van doorslaggevend belang is geweest voor de uiteindelijk dodelijke afloop.

De artsen in Pirmasens moeten zich afvragen waarom ze na de pleurapunctie niet de medisch voorgeschreven controlemaatregelen hebben genomen, die hadden moeten leiden tot onmiddellijke maatregelen zodat de linkerlong zich weer had kunnen uitvouwen.

Waarom liet men Dominik dagenlang met slechts één functionerende longkwab in het ziekenhuis van Pirmasens liggen? Waarom werden de duidelijk ingeklapte long en de dramatische medische gevolgen daarvan, niet in het rapport vermeld? Waarom werd Dominik vitale medische verzorging, zoals het toedienen van eiwit, zo lang ontzegd?

23 augustus 2004: Dominik wordt overgebracht naar het Westerwald-ziekenhuis in Kirchen, in de buurt van zijn woonplaats. De geneesheer-directeur, dr. Buchal, neemt contact op met professor Jürgens in Münster en bespreekt het geval met hem. De duidelijk in elkaar geklapte long wordt verder niet verzorgd. In de loop van de ziekenhuisopname in Kirchen, die een week duurt, krijgt Dominik weer een levensbedreigend gebrek aan bepaalde stoffen. Hiervoor worden ontoereikende medische stappen ondernomen, en soms gebeurt er zelfs helemaal niets. De hemoglobinewaarde (een waarde die betrekking heeft op het zuurstofopnemende vermogen van de rode bloedcellen) zakt naar de helft van de minimumwaarde. Het eiwitgehalte in het bloed zakt eveneens naar een levensbedreigend dieptepunt. De kortademigheid van de jongen, die slechts met één long kan ademen, wordt gezien als een teken van zijn naderende overlijden. De ouders krijgen meerdere keren van de artsen te horen dat hun kind nu snel zal sterven. De door de ouders gewenste optimale verzorging met vitaminen wordt door de geneesheer-directeur dr. Buchal om "ethische redenen" afgewezen.

27 augustus 2004: Dominik smeekt zijn ouders om hem uit het ziekenhuis in Kirchen te halen. Hij zegt: "Als jullie mij hier niet uithalen, dan overleef ik het weekend niet." Kennelijk is Dominik zich bewust van de bedreiging die uitgaat van een verder verblijf in het ziekenhuis van Kirchen. Maar er is ook iets dat hij niet kan weten: juist op die vrijdag heeft de arts een aanvraag ingediend om Dominik onder dwang pijnbestrijding met morfine te ge-ven, hoewel Dominik praktisch geen pijn heeft. Ook een kleine overdosis morfine kan levensbedreigend zijn.

Wilde dr. Buchal gerechtelijke toestemming krijgen voor zijn volgende stap? Had dr. Buchal ook deze handelwijze besproken met professor Jürgens? Waarom werd een levensbedreigend gebrek aan verzorging op de koop toe genomen, in plaats van dat er dringend noodzakelijke medische stappen werden ondernomen? Op die manier werd de kans op overlijden alleen maar groter.

30 augustus 2004: De ouders dringen aan op overplaatsing naar een ziekenhuis dat ook natuurlijke geneeswijzen aanbiedt. De geneesheer-directeur uit Kirchen, dr. Buchal, weigert dit. In plaats daarvan laat hij hun de beslissing van het gerechtshof in Betzdorf zien, die neerkomt op een soort vrijbrief voor de toediening van morfine bij de ook op dat moment pijnvrije Dominik. Pas nadat de advocaat van de ouders dr. Buchal heeft gedreigd om zijn handelwijze, die geen enkele medische onderbouwing heeft, openbaar te maken, bindt de dokter op maandagavond in. Hij staat toe dat Dominik wordt verplaatst naar de kliniek voor alternatieve geneeswijzen "Villa Medica" in Edenkoben, Rheinland-Pfalz. In de ziekenauto willen de artsen uit Kirchen Dominik een spuit morfine geven, waarmee hij zogenaamd het transport kan doorstaan. Als Dominik’s vader dit niet op het laatste moment verhinderd had, dan was Dominik’s lot misschien al op dat moment bezegeld geweest. Kort voor middernacht wordt Dominik in de "Villa Medica" opgenomen.

1 september 2004: Het hoofd van "Villa Medica", dr. Burkhard Aschhoff, maakt de balans op en constateert dat Dominik "in het algemeen een slechte gezondheidstoestand heeft met een verminderde ademfunctie". De hemoglobinewaarde is met 5,8 minder dan de helft van de minimumwaarde, en de waarde van de eiwitten in het bloed is nauwelijks nog genoeg om door te leven. Op de op dezelfde dag genomen röntgenfoto's van Dominik’s borstholte is de ingeklapte linkerlong te zien: "De linker pleuraruimte (borstholte) ziet er transparant uit, zodat de indruk ontstaat van een pneumothorax (met lucht gevulde borstholte). Het longweefsel is niet te herkennen."

Dr. Aschhoff beschrijft de genomen maatregelen als volgt: "We moesten de levensbedreigende situatie meteen opheffen met 2 transfusies erytrocytenconcentraat (bloedconserven) en toediening van 7 infusies albumine (eiwit)."

Vervolgens voert dr. Aschhoff een nieuwe pleurapunctie uit (een prik in de borstholte): "Tussen de zevende en achtste rib werd de punctienaald van achteren ingebracht." Een punctie van de borstholte van achteren is uiterst riskant vanwege het grote risico op beschadiging van de bloedvaten. Als het tot een dergelijke beschadiging zou zijn gekomen, dan had de gehele linker borstholte vol kunnen lopen met bloed, waardoor de long niet meer kan uitvouwen.

3 september 2004: Een nieuwe pleurapunctie om een Bülau-drainage aan te leggen. Om mogelijk aanwezige lucht uit de borstholte te zuigen, puncteert dr. Aschoff Dominik’s borstholte opnieuw, deze keer van voren. Daarna sluit hij een zuigpomp aan.

6 september 2004: Op deze dag laat dr. Aschhoff een röntgen-CT van de hele borstholte van Dominik maken. Nu blijkt dat de hele linker borstholte plotseling door een gelijkvormige massa wordt gevuld, die op geen van de voorgaande röntgen-CT-opnamen te zien was.

Dr. Aschhoff en de onderzoekende radiologe interpreteren de plotseling ontstane structuur als "exploderende longmetastase" van Dominik’s botkanker. Het stoort de beide artsen kennelijk niet dat de linkerlong zogenaamd vol uitzaaiingen zou zitten, terwijl de rechterlong geen enkele uitzaaiing vertoont. Aangezien de long één enkel orgaan is, dat gelijkmatig wordt doorbloed, is dit uitgesloten.

Dr. Aschhoff vertelt deze bevindingen ook aan dr. Rath. Deze vindt de diagnose onwaarschijnlijk en voorbarig, en stelt voor om af te wachten totdat de inhoud van de drainagebuis, die zich midden in deze massa bevindt, in een gespecialiseerd laboratorium kan worden onderzocht. Volgens dr. Rath moet dat onderzoek uitsluitsel geven over de exacte aard van deze massa.

8 september 2004: Het onderzoeksresultaat van het specialistische pathologische instituut is beschikbaar. Onder nummer E 27088/04 wordt de diagnose gesteld: "Punt van katheter met aanhangend fibrinecondensaat wijst niet op kwaadaardigheid". Dat bevestigde de diagnose van een enorm bloedstolsel in Domi-nik’s linker borstholte en sluit eenduidig uit, dat de plotseling ontstane structuur een metastase in de longen is. De diagnose bevestigt feitelijk ook, dat de linkerlong op dat moment helemaal niet meer geopend is. Daarmee wordt opnieuw het vermoeden bevestigd van een door de pleurapunctie op 15 augustus 2004 ingeklapte long.

15 september 2004: Ondanks deze verpletterende bewijzen blijft dr. Aschhoff tot het einde toe bij zijn verkeerde diagnose. Het moet dr. Aschhoff op dat moment duidelijk zijn geweest dat hij de achteruitgang van de toestand van Dominik waarschijnlijk mede heeft veroorzaakt.

Om dat te verdoezelen brengt hij dr. Rath in het openbaar in diskrediet en beweert dat deze volkomen incompetent is. Hij gaat zelfs zover dat hij het blad "Bild" inlicht, dat bekend is om zijn hetze tegen dr. Rath in het belang van het farmaceutische kartel. Hij wendt zich tot zijn kennis, de Bild-journalist D. Becker. Dat is niet toevallig, want dr. Aschhoff is peetoom van de kinderen van Becker. De relatie tussen Aschhoff en Becker is blijkbaar zo hecht, dat Aschhoff – onder schending van zijn medisch beroepsgeheim – aan de op sensatie beluste Bild-man ook nog de door hem verkeerd geïnterpreteerde CT-scans beschikbaar stelt, die op 12 september en 13 november aan miljoenen lezers een niet-aanwezige reusachtige tumor in Dominik’s borst te voorschijn toveren. Mede daarom hebben de ouders van Dominik inmiddels een proces tegen dr. Aschhoff aangespannen. Ook confronteert dr. Aschhoff de ontstelde ouders op onverantwoorde wijze met zijn verkeerde diagnose en beweert dat Dominik nog slechts enkele dagen te leven heeft. Als de ouders deze diagnose terecht betwijfelen, weigert dr. Aschhoff Dominik nog langer te behandelen. Opnieuw zijn de ouders gedwongen om van het ene moment op het andere een ander ziekenhuis voor verdere behandeling van Dominik te zoeken.

Hoe ernstig de medische fouten van dr. Aschhoff ook waren, de schade die hij aanrichtte door zich te laten misbruiken door "Bild", het strijdblad van de farmaceutische industrie, weegt nog veel zwaarder. De zo verspreide onjuiste medische informatie en leugens in de zaak Dominik beroven miljoenen kankerpatiënten van de mogelijkheid om van de "gifkuren" van de chemotherapie af te zien en hun ziekte met behulp van wetenschappelijk gefundeerde en werkzame natuurgeneeswijzen te bestrijden.

16 september 2004: Op de vlucht voor hun achtervolgers, die kennelijk intussen zijn doorgedrongen tot alle ziekenhuizen in Duitsland, besluiten de ouders tot het nemen van de enige nog mogelijke stap: ze willen hun kind in het buitenland laten behandelen. Uiteindelijk wordt er een kliniek gevonden, die zowel reguliere als alternatieve behandelingsmethoden toepast en bereid is Dominik op te nemen: de "Oasis of Hope". Dit ziekenhuis ligt in Mexico, vlak bij de Verenigde Staten, omdat zich daar ook veel Noord-Amerikaanse patiënten laten behandelen die door de chemomedici zijn opgegeven.

17 september 2004: Dominik ontkomt met zijn moeder en een begeleidende arts aan de klopjacht in Duitsland en vliegt naar Noord-Amerika. Vlak voor hun vertrek bereikt de ontzette ouders het bericht dat de achtervolgers nog steeds niet hebben opgegeven. Voor de daaropvolgende maandag hebben deze een kort geding afgedwongen bij het kantongerecht in Betzdorf, waarbij het de bedoeling is om Dominik per gerechtelijk besluit definitief terug te brengen in de invloedsfeer van de farmaceutische geneeskunde.

20 september 2004: De rechter bij het kantongerecht Betzdorf wordt door de advocaat van de ouders ingelicht over de nieuwe verblijfplaats van Dominik en de uitgebreide behandelingsmogelijkheden in dat ziekenhuis. De rechter neemt een beslissing ten gunste van Dominik en diens ouders, omdat hij beseft dat Dominik geen gedwongen pijnbestrijding nodig heeft en hij in het nieuwe ziekenhuis uitstekend wordt verzorgd. Om zich daar persoonlijk van te overtuigen, belt hij de volgende dag zelfs op naar "Oasis" en wenst Dominik het allerbeste. Voor de achtervolgers, die meenden na de weigering tot verdere behandeling in de "Villa Medica" Dominik en zijn ouders in het nauw te hebben gedreven, is dit een grote nederlaag. Om deze definitieve ontsnapping van Dominik aan de klauwen van de farmaciebelangen en de zevende juridische nederlaag achter elkaar te verdoezelen, ontketent men een ware mediahetze van "Bild" tot en met de televisiezenders ZDF en ARD tegen de cellulaire geneeskunde en dr. Rath.

Hoe komt het dat er in Duitsland geen ziekenhuis te vinden is dat niet meedeed aan de klopjacht op Dominik en bereid was hem een mogelijk levensreddende behandeling te laten geven?

Moeten duizenden kankerpatiënten in Duitsland de prijs betalen voor het feit dat dit land tientallen jaren lang het centrum van het farmakartel was, dat complete maatschappelijke sectoren, zoals de geneeskunde en de media, van zich afhankelijk maakte?

De toestand van Dominik is na de duidelijk verkeerde behandeling in de Duitse ziekenhuizen en de lange reis erg achteruitgegaan. Hij haalt nog steeds adem met slechts één longkwab, die door de enorme bloeduitstorting in de linkerlong ook nog samengedrukt wordt. Ook ontstaat er druk op het hart van Dominik en ontwikkelt zich langzaam een vloeibare afscheiding in het hartzakje, een zogenaamde pericarduitstorting. Deze vermindert in toenemende mate de hartfunctie, oftewel het vermogen van het hart om voldoende bloed rond te pompen.

Op grond van de zwakke algehele gezondheidstoestand en de verkeerde informatie uit de ziekenhuizen in Duitsland over de ziektegeschiedenis van Dominik tot op dat moment, besluiten de artsen van "Oasis" niet te opereren, maar een afwachtende houding aan te nemen.

8 oktober 2004: Ter controle wordt een nieuwe CT-scan van de borstholte van Dominik gemaakt. Dan blijkt er iets verbazingwekkends: midden in de lichtgrijze massa in de linker borstholte van Dominik tekent zich een grote, donkergrijze vlek af, die door de artsen eerst abusievelijk als tumornecrose (afgestorven tumorweefsel) wordt gezien. Overwogen wordt een punctie in de borstholte toe te passen, maar gezien de zwakke algehele gezondheidstoestand van Dominik wordt deze uiteindelijk niet uitgevoerd.

25 oktober 2004: Door de beperkte long- en hartfuncties gaat de toestand van Dominik verder achteruit. Steeds vaker ontstaat er een onregelmatige hartslag (aritmie), versnelde hartslag (tachycardie) en hoge bloeddruk als gevolg van de toenemende druk op Dominik’s hart. Er dient nu rekening mee te worden gehouden dat hij zal sterven. Omdat er geen alternatieven bestaan, dringen de ouders er bij de artsen van het ziekenhuis op aan, toch nog een punctie van de donkergrijze massa in de borstholte van Dominik te doen. Het doel is om ontlasting van de vitale organen, het hart en de rechterlong te bewerkstelligen. De artsen verklaren zich daartoe bereid.

Dat is een zeer dramatische beslissing, want indien de klomp in Dominik’s borstholte werkelijk een enorme metastase in de linker longkwab is, kan door in de long te prikken de hele linker longkwab inklappen als een stukgeprikte ballon. Dat zou in verband met de reeds duidelijk verminderde ademhalingsfunctie, met grote waarschijnlijkheid de onmiddellijke dood van Dominik tot gevolg hebben. Alleen als het bij de massa in Dominik’s linkerborst niet gaat om een metastase in de linkerlong, maar om een bloeduitstorting die zich buiten de reeds ingeklapte linkerlong had gevormd, alleen dan zal deze ingreep voor Dominik niet levensgevaarlijk zijn. 's Avonds om 20.00 uur vindt de ingreep onder plaatselijke verdoving plaats. De naald van de chirurg dringt in Dominik’s borstholte binnen zonder op longweefsel te stuiten. Dominik’s hart- en ademhalingsfunctie blijven gelijk. Daardoor wordt het ernstige vermoeden bevestigd dat de linker longkwab door de punctie in het ziekenhuis in Pirmasens in augustus kapot gestoken was en Dominik sindsdien nog maar met één long lucht kreeg.

De chirurg bracht daarna een drainageslangetje (katheter) in Dominik’s linker borstholte in, waarvan de punt met hulp van de CT-scan exact tot midden in de reusachtige klomp werd geschoven. De vloeistof die de volgende dagen door dit slangetje werd afgezogen, werd in specialistische laboratoria onderzocht. De diagnose was eenduidig: "geen bewijs voor kwaadaardigheid". En zo werd na het onderzoek op 8 september de massa in Dominik’s borstholte voor de tweede keer als een bloedstolsel geïdentificeerd en een longmetastase uitgesloten. In de daaropvolgende dagen werd bijna een halve liter vloeistof uit de oplossende bloeduitstorting afgezogen. Er ontstond een zekere ontlasting in Dominik’s borstholte, welke ook op de röntgenfoto te zien was. De uitstorting in het hartzakje (pericarduitstorting) werd echter niet kleiner en leidde uiteindelijk na een week tot het stoppen van de pompfunctie van Dominik’s hart.

1 november 2004: Dominik sterft. Hij is niet het slachtoffer geworden van kanker, maar stierf aan de gevolgen van ernstige medische fouten in Duitse ziekenhuizen. Hij werd het slachtoffer van een geneeskunde die op alle mogelijke manieren probeert te bewijzen dat kanker nog altijd een doodvonnis is.

8 november 2004: Dominik’s lichaam wordt naar Duitsland overgebracht. Toen de kist van de jongen op de luchthaven in Frankfurt aankwam, legde de Officier van Justitie van Koblenz daarop onmiddellijk beslag. Reden: prof. Jürgens uit Münster had aangifte gedaan tegen dr. Rath wegens het toebrengen van lichamelijk letsel en doodslag en die aangifte was door de Officier van Justitie in Koblenz in behandeling genomen. Verder werd door de recherche aan de ouders meegedeeld dat ook tegen hen aangifte was gedaan wegens het nalaten van hulpverlening.

9 november 2004: Op Dominik wordt in het pathologisch instituut van het universitair medisch centrum Mainz sectie verricht. Juridische vertegenwoordigers van de ouders of van dr. Rath werden niet toegelaten. De ouders twijfelen weliswaar niet aan de onafhankelijkheid van het Openbaar Ministerie in Koblenz, maar toch bestaat er op grond van de relatie tussen de universitaire medische centra Mainz en Münster gerechtvaardigde twijfel aan de objectiviteit van de Mainzer pathologen. Om die reden besluiten de ouders een tweede sectie te laten verrichten. Dat bleek een verstandig besluit te zijn.

10 november 2004: Bij de tweede sectie waren, behalve de patholoog, onafhankelijke artsen en juristen aanwezig. De belangrijkste bevindingen van deze sectie waren de volgende: Het "corpus delicti" – de ingeklapte linkerlong en de in de vrijgekomen ruimte ontstane bloeduitstorting – waren merkwaardigerwijs volledig verdwenen, omdat ze door de pathologen in Mainz weggehaald waren. Op grond van de verrichte tweede sectie werd echter voor elke poging tot manipulatie van de doodsoorzaak van Dominik reeds nu een stokje gestoken.

12 november 2004: Dominik wordt in zijn woonplaats in familiekring begraven.

19 november 2004: De universiteitskliniek van Mainz geeft een zogenaamd “voorlopig sectierapport” af, dat met een bewust vaag gehouden deelresultaat miljoenen mensen voor de gek houdt.

Samenvattend rijzen de volgende vragen:

Is het de bedoeling om op die manier de wetenschappelijk gefundeerde natuurgeneeswijze van de cellulaire geneeskunde uit te schakelen als bedreiging voor de investeringen in de farmaceutische industrie?

Zou dat allemaal plaatsvinden om dr. Rath, de wegbereider naar een werkzaam, bijwerkingvrij alternatief voor de miljarden opleverende handel in nutteloze chemotherapieën een proces aan te doen?

Is het de bedoeling om door deze gewetenloze gang van zaken nog eens miljoenen kankerpatiënten op te offeren aan een ziekte die allang verleden tijd had kunnen zijn?

Het staat nu al vast dat de zaak Dominik een nieuw tijdperk in de geneeskunde inluidt. Een geneeskunde die niet langer de belangen dient van een handjevol aandeelhouders, maar de gezondheidsbelangen van miljoenen mensen.